Principal Doctrines

Epicurus of Samos, 270BC

Sovran Maxims

“No pleasure is a bad thing in itself”

  • Death is nothing to us; for that which has no sensation is nothing to us.
  • The magnitude of pleasure reaches its limit in the removal of all pain.
  • It is impossible to live a pleasant life without living wisely and honorably and justly, and it is impossible to live wisely and honorably and justly without living pleasantly.
  • No pleasure is a bad thing in itself, but the things which produce certain pleasures entail disturbances many times greater than the pleasures themselves.
  • If we had never been troubled by weather, death and pain, we should have had no need of natural science.
  • The wealth required by nature is limited and is easy to procure; but the wealth required by vain ideals extends to infinity.
  • Chance seldom interferes with the wise man; his greatest and highest interests have been, are, and will be, directed by reason throughout his whole life.
  • The just man is most free from disturbance, while the unjust is full of the utmost disturbance.
  • If you fight against all your sensations, you will have no standard to which to refer
  • Of all the means which wisdom acquires to ensure happiness throughout the whole of life, by far the most important is friendship.

Continue reading “Principal Doctrines”

AD LUCILIUM EPTSTULAE MORALES; EPISTLE XXVII

Seneca Lvcilio svo salvtem

” Tu me,” inquis, u mones ? Iam enim te ipse monuisti, iam correxisti ? Ideo aliorum emendationi vacas ? ” Non sum tam inprobus, ut curationes aeger obeam, sed tamquam in eodem valitudinario iaceam, de communi tecum malo conloquor et remedia communico. Sic itaque me audi, tamquam mecum loquar. In secretum te meum admitto et te adhibito mecum exigo. Clamo mihi ipse : ” Numera annos tuos, et pudebit l eadem velle, quae volueras puer, eadem parare. Hoc denique tibi circa mortis diem praesta : moriantur ante te vitia. Dimitte istas voluptates turbidas, magno luendas 2 ; non venturae tantum, sed praeteritae nocent. Quemadmodum scelera etiam si non sint deprehensa cum fierent, sollicitudo non cum ; ipsis abit ; ita inprobarum voluptatum etiam post ipsas paenitentia est. Non sunt solidae, non sunt fideles ; etiam si non nocent, fugiunt. Aliquod potius bonum mansurum circumspice. Nullum autem est, nisi quod animus ex se sibi invenit. Sola virtus praestat gaudium perpetuum, securum ; etiam si quid obstat, nubium modo intervenit, quae infra feruntur nec umquam diem vincunt.”

Quando ad hoc gaudium pervenire continget ? Non quidem cessatur adhuc, sed festinetur. 1 Multum restat operis, in quod ipse necesse est vigiliam, ipse laborem tuum inpendas, si effici cupis. Delegationem res ista non reciuit. Aliud litterarum genus adiutorium admittit. ^Calvisius Sabinus memoria nostra fuit dives. Et patrimonium habebat libertini et ingenium; numquam vidi hominem beatum indecentius. Huic memoria tam mala erat, ut illi nomen mocfo Vlixis excideret, modo Achillis, modo Priami, quos tam bene 2 quam paedagogos nostros novimus. Nemo vetulus nomenclator, qui nomina non reddit, sed I inponit, tam perperam tribus quam ille Troianos et S Achivos persalutabat. NiEilominus eruditus volebat vide ri. f| Hanc itaque conpendiariam excogitavit : magna summa emit servos, unura, qui Homerum ‘ teneret, alterum, qui Hesiodum ; novem praeterea lyricis singulos adsignavit. Magno emisse illum non est quod mireris ;. non invenerat, faciendos locavit. Postquam haec familia illi conparata est, coepit convivas suos inquietare. Habebat ad pedes hos, a quibus subinde cum peteret versus, quos referret, saepe in medio verbo excidebat.

Suasit illi Satellius Quadratus, stultorum divitum adrosor, et quod sequitur, adrisor, et quod duobus his adiunctum est, derisor, ut grammaticos haberet analectas. Cum dixisset Sabinus centenis milibus sibi constare singulos servos ; ” Minoris,” inquit, “totidem scrinia emisses.” Ille tamen in ea opinione erat, ut putaret se scire,.quod quisquam in domo sua sciret. Idem Satellius illum hortari coepit, ut luctaretur, hominem aegrum, pallidum, gracilem. Cum Sabinus respondisset : ” Et quomodo possum? Vix vivo,” ” Noli, obsecro te,” inquit, ” istuc dicere ; non vides, quam multos servos valentissimos habeas ? ” *. Bona mens nec commodatur nec emitur. Et puto, si venalis esset, non haberet emptorem. Atmala cotidie emitur. Sed accipe iam quod debeo et vale. ” Divitiae sunt ad legem naturae conposita paupertas.” Hoc saepe dicit Epicurus aliter atque aliter ; sed numquam nimis dicitur, quod nomquam satis discitur. Quibusdam remedia monstranda, quibusdam inculcanda sunt.
Vale.

AD LUCILIUM EPTSTULAE MORALES